سلام خدمت تمام دوستانی که زحمت کشیدن و منو تو این روزای اول نوشتن تنها نذاشتن

تو مطلب اولم نخواستم زیاد سخنرانی کنم و شما رو خسته کنم ولی اگه یادتون باشه گفته بودم که میخوام راجع به کاربری اینترنت تو ایران واسه تون حرف بزنم...

حدود ۱ ماه پیش روزنامه اطلاعات آماری رو چاپ کرده بود که نشون میداد درصد قابل توجهی از مردم ایران از اینترنت استفاده میکنن اما چیزی که واسه من تو این آمار جالب بود چند تا نکته بود:

اول اینکه تعداد کاربران خانم از آقا بالاتر بود

دوم اینکه اکثریت کاربرا مجرد بودن

و سوم اینکه بالاتر از۷۰٪ کاربرا دنبال دوستی تو اینترنت بودن و ۱۰-۱۵٪ هم قرار ملاقات میذاشتن و یه درصدی هم استفاده  های دیگه می کردن

به هرحال چیزی که واسه من جالبه اینه که اکثر بچه هایی که میان تو نت واسه سرگرمی و تفریح و خنده و بعضا سرکاری و یا شاید دوستی میان

البته دوستی های اینترنتی به هیچ وجه اگر عاقلانه و از رو فکر باشه بد نیست ولی خب بعضی وقت ها همین چیزا ضربه ای میزنه که دیگه آدم نمیتونه خودشو از زمین بلند  کنه

یه نمونه اشو که من خودم دیدم ماجرای یه دوستی دو ساله بود که یه طرف بعد از دو سال و قول و قرار ازدواج در حین رابطه با دختره با یه نفر دیگه ازدواج کرده بود و وقتی ازش پرسیدم چرا با فلانی این کارو کردی گفت من تو مجردی ام با دخترای زیادی بودم باورت میشه اصلا این فردی که تو میگی و درست به خاطر نمیارم

من خودم از این چیزا اینجا زیاد دیدم و فکر میکنم کلا این شکلی که الان از اینترنت تو جامعه ما جا افتاده ناشی از فرهنگ غلطیه که ما خیال میکنیم قاعدتا باید بر اینجا (اینترنت) حاکم باشه ولی فکر نکنم مبنای درستی داشته باشه

از نظر من اینجا تقریبا مث یه وسیله میمونه که در اختیار کاربره تا ازش استفاده کنه  مثلا مین چت:

چت از دید من یه وسیله ارتباطیه مث ما بقی وسایل البته با یه سری از تفاوت ها. الان وقتی شما بری تو روم ها می بینی یه سری آی دی هستن که فقط میگن و میخندن و یا سرکار میذارن بچه ها رو

من یه بار از یکیشون پرسیدو مگه تو تلفون خونه تونو برمیداری با یه نفر بشینی جوک بگی یا سرکارش بذاری؟ جوابمو دقیقن اینجوری داد:

مگه دیونه ام؟

بعد من هم براش گفتم که اینجا هم یه وسیله ارتباطیه مث تلفون و میشه ازش استفاده کرد

جوک گفتن و خندیدن اصلا بدی نیست ولی وقتی میشه فلسفه یه نفر واسه اومدن تو نت و وقت زیادی رو صرف می کنه به نظر من توجیهی نداره

من کسی رو دیدم که روزی ۴-۵ ساعت چت میکنه و فقط هم میگه و مسخره بازی دزمیاره و می خنده

به هر حال گرچه فشارهای بی رویه و ناشیانه حکومت تو جامعه و جدیدا حتی تو اینترنت (مث گذاشتن فیلترهای هوشمند و یا شایعه بستن تمام پورت های مسنجری تو ایران اونم توسط صدا و سیما) باعث شده اوضاع غیرعقلایی تر بشه ولی چیزی که خیلی خیلی خیلی این وسط مهم تره فرهنگ خود ماست و خب محدودیت های تجتماعی سیاسی و فرهنگی و یا هرچیز دیگه ای هم نمیتونه چندان این مساله رو توجیه کنه

اما تنها راهی که به نظرم میرسه اینه که ما همگی خودمون تک تک بیاییم دست به یه فرهنگ سازی ای بزنیم

آخه از ۱۰۰ سال پیش (البته خیلی بیشتر از ۱۰۰ سال هم هست) که ما با تکنولوی روبه رو شدیم همیشه با اون مشکل داشتیم یعنی به نوعی نتونستیم اونو هضم کنیم یا به نوعی درونی اش کنیم یا شاید بومی اش کنیم اگه بخوام ساده بگم باید بگم نتونستیم "خودمونی"اش کنیم

ولی شاید اگه همه ما خودمون همت کنیم و این تکنولوژی رو واسه خودمون تعریف کنیم شاید بتونیم خودمون تک تک این خورده فرهنگ ها رو به همه جا تعمیم بدیم

به هر حال این بحث چیزی نیست که با این ۱-۲ کلام حل بشه ولی شاید.....

راستی امشب شنیدم یه نفرو دستگیر کردن به جرم اغفال و تشویق دختران به فرار از خونه و بعد هم...

نمیدونم چی بگم  به خدا....

این هم از کاربردهای اینترنت تو ایران

آدم میمونه چی بگه این جور وقتا

به هر حال باید با این واقعیت ها روبرو شد و دیدشون و ...

دوستان در هر صورت خوشحال میشم نظرتونو ببینم همون طور که قبلا هم گفتم همین نظراس که میتونه منو کمک کنه بهتر و منطقی تر بنویسم

تا مطلب بعدی و دیدار دوباره پیام هاتون خدانگهدار

یا حق

نمی دونم حقیقتش چه طور شد که بعد از ۲ سال دوری از وبلاگ دوباره هوایی شدم تا ۱ وبلاگ جدید بسازم شاید دسترسی راحت تر به اینترنت در این ایام و یا شاید  اینکه با ظرفیت هایی که واسه اینترنت در ایران هست و با توجه به کاربری نه چندان خوشایند من و شاید هم اینکه کار دیگه ای نمی توان در اینترنت و با این فرهنگ ایرانی حاکم بر آن کرد جز همین وبلاگ های کوچیک و ریز و یا شاید و یا شاید و یا شاید....

به هر حال نتیجه آن شد که وقت بیکاری ها با اینترنت را با نوشتن اما این بار در یک وبلاگ اونم با حداکثر ۲۰-۳۰ تا بیننده بگذرونم تا شاید خودش زمینه ی کوچکی بشه واسه فرهنگ سازی جدید اینترنتی در ایران

نمی خوام تو اولین مطلب ام زیاد مخ بخورم و سخنرانی کنم ولی امیدوارم این مطلب سرآغاز خوبی واسه شروع کارم باشه

به هر حال پیام ها و نظرات همه دوستان منو خوشحال می کنه  و موجب این میشه که حواسم به این نظرات تو نوشته هام باشه

تا مطلب بعدی و دیدار پیام های شما خداحافظ